Muszę pozwolić książce żyć własnym życiem – rozmowa z Radosławem Nowakowskim

Tomasz A. Kalita: Z wielu prób kategoryzacji Pana dzieł liberackich można wyróżnić z pewnością cykl Nieopisanie Świata, jako pewien projekt pisarski, decydujący o ich treści i formie. Każda z tych książek jest pewnego rodzaju paradoksem: z jednej strony są to eseje próbujące bezskutecznie opisać dany świat, z drugiej starają się go uksiążkowić (używając Pana określenia z Traktatu kartkograficznego, s.17), tzn., jak mi się wydaje, stworzyć lekturowy model rzeczywistości, w który zaangażowane jest również medium słowa, tj. książka. Co więcej, można powiedzieć, że większość Pana książek, nawet wspomniany Traktat, uchodzący za pierwszą książkę o liberaturze, wpisuje się w tę syzyfową pracę opisu świata nieopisywalnego. Stąd pytanie: na jakie trudności nie do przezwyciężenia natrafia Pan we własnej pracy literackiej?

Continue reading „Muszę pozwolić książce żyć własnym życiem – rozmowa z Radosławem Nowakowskim”

Reklamy

Cylindryczne mantrowanie – #Liberatura w Artetece

Już jakiś czas temu, wraz z nowymi zakupami Arteteki WBP trafiło do nas nietypowe pudełko. Niby zwykłe kartonowe, ze znanym już nam liberatofilom „B” na pokrywce. A więc nowa książka książkarza z Dąbrowy Dolnej, Radosława Nowakowskiego, perkusisty zespołu Osjan, liberata, wydawcy, edytora, grafika… jednym słowem twórcy swojego własnego Wydawnictwa Liberatorium.

Dodajmy, że wraz z Katarzyną Bazarnik i Zenonem Fajferem zorganizował on w 1999 roku sławną już Wystawę Książki Niekonwencjonalnej w Bibliotece Jagiellońskiej, gdzie został zaprezentowany manifest Liberatura. Aneks do słownika terminów literackich. Ale wróćmy do pudełka…

Continue reading „Cylindryczne mantrowanie – #Liberatura w Artetece”